Het falen van Charlie’s engelen

Iemand in een mensenmassa van dichtbij neerschieten met een (semi)automatisch wapen, close range, in de nek zodat het bloed eruit spuit, dat is een stap voorbij moord, en is een marteling, niet alleen voor de getroffene maar ook voor ooggetuigen en familie. Het doel is niet meer iemand voorgoed weg te hebben, het doel is om bij eenieder angst te zaaien. De overtoepende trap zit hem in de gruwel en de bereidheid slachtoffers te maken onder zowel voor- als tegenstanders. Een ongekende wreedheid, die ook wij in Nederland gezien hebben met de moord op Theo van Gogh. Net als bij Van Gogh getuigde deze moord van een ongekende wreedheid. Net als Van Gogh was de dader zijn motief gelegen in voor de dader ongewenste woorden. Nu staat dat toch niet helemaal vast maar aangezien Charlie Kirk niets anders deed als in een twistgesprek vragen van studenten beantwoorden, kunnen we tot bijna geen andere conclusie komen. Vermoord. Om een woord. Alweer.

Wraak is nooit goed. Wreedheid is niet goed te praten. Het is ook echt niet nodig. Even tot 10 tellen en het woord is alweer weg en je bent het alweer vergeten. En dan is er alweer een ander woord maar ja, jij hebt ook weer woorden. Wie weet nog waar Fitna precies over ging? Het leven ging weer eens door. Nederland is sinds de moord op Theo van Gogh duurzaam veranderd in een plek waarin mensen hun mening liever fluisteren.

Dit zat niet in het Nederland van de jaren ’90. Wij zijn als samenleving afgegleden in de eerste 20 jaar van deze eeuw verzand in onverschilligheid, door zo veel echte en vermeende moorden, continue berichtenstromen en bezigheden. Mensen uiten overal bittere en rancuneuze emoties en zijn zich onverschillig op gaan stellen naar een gruwel als dit. Mensen uiten zich met spite, walgende verbittering, over nieuwsberichten, zonder de feiten te kunnen verifieren op basis van opinierende artikelen die net zo goed met AI geschreven kunnen zijn.

Alsof wij in een soort dubio zijn bij welke woorden mensen mogen worden neergeschoten. Alsof iemand die voor wapenbezit is, ook voor de moord op hemzelf is. Het is waanzin, je hoeft er niet lang over na te denken dat dat echt waanzin is, maar in de reflex waarin wij op stressvol nieuws zijn gaan reageren, komt een downplay kader van sussende woorden. Wie heeft toch zijn hart zo gepantserd en afgesloten. Valse empathie is steeds overal, compleet met het vals zangerige geaffecteerde toontje en de teruggetrokken kin. Waar is het ouderwets begrip en medeleven. Waar is de barmhartigheid voor mensen die zich dag in dag uit in een levensgevaarlijk wespennest steken om studenten iets te leren. Waar komt de acceptatie van wreedheid vandaan?

Wapens zijn in deze wereld. De overheden beschikken erover, wie in een gemeenschappelijke vijandsgedachte verkeert, gebruikt die wapens ook. De republikeinse gedachtengang, waar Charlie Kirk ook uiting aan gaf, is dat als je jezelf maar verdedigt vanuit je goede geloof, dan beperk je die ongebreidelde macht die een overheid, een macht zich kan veroorloven. Volgens de Bijbel waar hij zich op beriep, hebben wij een strijd tegen de hogere machten.

“want wij hebben niet te worstelen tegen bloed en vlees, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers dezer duisternis, tegen de boze geesten in de hemelse gewesten.”

Daar zijn veel linkse liberale politici en de studenten waar hij dagelijks mee sprak, het niet mee eens. Wat zou het helpen om op iemand te schieten, zijn mensen nu van mening veranderd en opgehouden voorstander te zijn van Charlie. Nee. Er zijn juist meer voorstanders. Er zijn mensen die zien wat er gebeurd is en welke onverantwoorde risico’s genomen zijn.  Maar daar gaan zij zelf ook de fout in. Fluisteren ontwapent geen moordenaars maar wordt aangezien voor angst en zwichten voor terreur.  Elke minimale klacht over zijn gedachten, wordt zo gebruikt als aanleiding voor een rechtvaaardiging van een brute moord die helemaal niet te rechtvaardigen valt.

Hopelijk komen wij terug van ons ingetogen gefluister en staan wij pal voor de 10 geboden zonder welke onze samenleving onuitvoerbaar wordt. Gij zult niet moorden. Dit lot, dit wrede onrecht verdient niemand. Alleen omdat de doden niet spreken, komen mensen toch erg gemakkelijk weg met onverschil en Darvo responsen. Waar is je hart? Het slachtoffer hoort de verantwoordelijkheid niet teruggekieperd te krijgen voor woorduitingen.  Hier onverschillig over zijn is echt een brug te ver. Heden Charlie, morgen uit u misschien zelf een woord teveel.

De overheden en machten maken zich druk over woorden.

Het probleem zit in moorden.