Valse complimenten en emotionele bitcoins

De eerste laag van de hel zit vol met mensen die valse complimenten geven, volgens het werk van Dante. Nou was Dante natuurlijk katholiek en die staan er in het calvinistische deel van Nederland om bekend juist niet de waarheid te spreken, maar achterbaks en met zalvende woordjes veel te veel te vergeven. Een heikel punt dus in Nederland, die waarheid.

Valse complimenten berusten per definitie op onwaarheid. Dat maakt die complimenten vals. Dat is een mooi begin om eens te kijken, wat er waar is aan een vals compliment en waarom je toch diplomatiek moet zijn en wanneer juist niet. Het is een reëel ethisch probleem. Wanneer moet je zalvend zijn en wanneer met meel in de mond praten?

Valse complimenten laten je in de waan dat die jurk waarin je er echt niet uit ziet, jou heel mooi staat. Ze creëren een werkelijkheid die niet had moeten zijn. Of in elk geval niet had hoeven zijn. Als jij gewoon eerlijk was dan bleef zij daar niet in rondlopen. Of misschien ook wel, maar dan was het een bewuste keuze geweest. Waarmee ze zichzelf te schande maakt. Of wat ze dan waardig draagt ook al getuigt het van wansmaak omdat het dan haar keuze is. .

Op de werkvloer kan zoiets als een vals compliment dat ogenschijnlijk onschuldig is, grote gevolgen hebben.

Erg veel ambtenaren geven elkaar nog steeds geweldig complimenten over de mislukte renovatie van het Amsterdamse Oosterpark. Dode hazelaars. Vlakke siergoten. Kostenoverschrijdingen. Wegdrijvende narcissenbollen. Een speeltuin met alleen maar houten palen en een speeltuin met alleen maar rotsen.

Vindt u het niet geweldig. Het park is zo veel mooier geworden zonder een glijbaan of schommels… voor je het weet liggen er door het hele land speeltuinen vol geplastificeerde zwerfkeien. Een ambtenarenorganisatie bevat mensen die moeilijk ontslagen kunnen worden en het dus met anderen lang moeten rooien. Daar gaat de organisatie naar staan.  Ze blijven de eerlijke waarheid maar niet tegen elkaar uitspreken. Want morgen moeten ze ook weer met elkaar door.

Vindt u het niet mooi en doortastend? En zo groen! Kijk maar hoeveel geld er wel niet is uitgegeven aan groen? Hoezo is het niet groen om geld uit te geven aan een geplastificeerde rots. Het is toch naar het park gegaan? Moet je het weer zo negatief brengen? Gooi toch, zo’n kunstgrasveld bovenop de voormalige rozentuin. Kunnen de kinderen lekker voetballen.

Het is giftig. Wat is er dan giftig? Het begint al met een trotse attitude. De houding die mensen zich aan durven meten om een becomplimenteerde wanprestatie. Kijk eens hoe geweldig ik het gedaan heb, Sjakie zegt het ook. Dus of nu iedereen even met meel in de mond wil praten. De geplastificeerde rots is hartstikke leuk en nu we er een extra laag plastic overheen hebben laten gieten halen de kinderen er ook niet meer hun benen aan open. ?

Het gif van hoogmoed spreidt zich verder en verder. Nieuwkomers worden gemeten aan of zij het ook zo’n mooi park vinden. Vooral die glijbaan. Wie de waarheid kent maar niet zegt, staat hierin boven de onwetenden. En wie de waarheid wel zegt, komt juist onderaan in de hiërarchie van de speeltuinrotssekte. De eerste laag van de hel moet er inderdaad zo uitzien. Zonder rozentuinen en met rotsspeeltuinen.

De waarheid brengen wordt dan als giftig gezien. Als sfeerbedervend. En dat is het ook, alleen ligt het niet aan de waarheid dat de feestvreugde wordt getemperd. Het ligt aan dat er een feest wordt gegeven om niets. Of erger, niet om niets maar om iets dat niet zo had moeten gaan. Aan trots op een nonprestatie.

Dan wordt het pijnpunt weggemoffeld onder  tapijt. Met de mantel der liefde. Moeten we allemaal mee in de sekte van steenglijbanen? Nee, in elk geval niet volgens jc himself. Leugenbrood smaakt de mens zoet maar daarna heeft hij zijn mond vol kiezelstenen. Je eet heerlijk brood echt waar heel heerlijk, maar het smaakt naar zand. Njammie njammie.

De mantel der liefde is niet bedoeld voor onnodige moeilijke situaties die voorkomen hadden kunnen worden. De mantel der liefde is er voor wat je wil vergeven aan waar iemand weinig tot niets aan kan doen, als je wil dat diegene erbij hoort.

Je vergeeft mensen die de taal niet spreken en daardoor verkeerd inkopen voor een bedrijf. Maar je laat ze niet blijvend verkeerd inkopen door ze dan ook nog eens valse complimenten geven dat ze het zo goed gedaan hebben. Dan gaat je bedrijf nog failliet. En dat is in niemands belang.

De mantel der liefde is ook niet bedoeld voor zware criminaliteit. Ook al kan een verkeersovertreding best wat mantel der liefde gebruiken. Als je een fietser niet vergeeft voor door het rode licht rijden dan hoef je hem ook nog niet te pletter te rijden, misschien is het wel je beste vriend. Jou is het ook vergeven dat je in een moordmachine rondrijdt, zonder auto’s waren die stoplichten niet nodig.

Maar wie ophoudt met de waarheid spreken worden mensen vanzelf heel lelijk en gemeen. Dat is toch mooi? Dat is toch knap gedaan? Vind jij soms van niet. Je had toch ook kunnen zeggen, “ja je ziet er altijd heel erg mooi uit maar deze ene jurk is gewoon net iets te”.

Moet je iemand feliciteren met een onverdiende prestatie, die gevaarlijke situaties op kan leveren? Nee. Moet je iemand die daarover klaagt bij de eerstvolgende prestatie dan ook overslaan met felicitaties nee. Moet alles heel lelijk en gemeen, nee.

Goede wijn behoeft geen krans.